از وقتی که اومده توجه همه رو به خودش معطوف کرده.بالاخره انتظار چندین ماهه به پایان رسیده و الان این "نی نی دوست داشتنی" برا خودش شخصیت داره، اسم داره، بروبیایی برا خودش داره... کوچیک و بزرگ مواظبش هستند و دربارش صحبت می کنند. حالا دیگه تو راس اخبار و گفتگوها قرار گرفته. من که هنوز چشاشو ندیدم ولی یه معصومیت بی حدی تو چهره اش هست که دوست دارم مدتها بشینم و به چهره اش نگاه کنم. به دستای کوچیکش که کمی بزرگتر از بند انگشت آدم بزرگاست. به حرکات آروم و گریه هایی که فقط برای ابراز وجود می تونه باشه. یعنی اینکه به منم توجه کنین. گرسنمه، تشنمه...
والبته می توان به وضوح دید، شاهکارخالق حسابگری که همه کاراهایش از روی حکمت است.
می گم راستی کی به "ایلیا" یاد داد که چند دقیقه بعد از تولدش باید به دنبال غذا باشه، گریه کنه و نفس بکشه؟!!