ضعیفم؛ می‏نویسم، دوباره نگاه می‏کنم، آری ضعیفم

آنقدر ضعیف که حتی جرئت نمی‏کنم به ضعفم اعتراف کنم و ناتوانی‏ام را توجیه می‏کنم

آنقدر ضعیف که کامم تلخ می شود و کام دیگران را تلخ می‏کنم و بازمی‏گردم و می‏بینم، چقدر ضعیفم

آنقدر ضعیف که در لحظه‏ای تهی می‏شوم از همه چیز

آنقدر ضعیف که جامی را که با قطره‏های خون دل پر شده را به لرزش دستی می‏ریزم

آنقدر ضعیف که در گرداب زندگی، برای نجات خویش به برگ بی‏ریشه‏ای متوسل می‏شوم

آنقدر ضعیف که آتش می‏زنم درونم را و هرآنچه را که به درونم راهی پیدا کرده

می‏دانستی...

تو خود می‏دانستی ...

که همان لحظه که آفریدی‏ام گفتی

«انسان را ضعیف خلق کردم»

                           می‏دانم ضعیفم و اینقدر سرکشم؟!

                           می‏دانم ضعیفم و اینقدر مغرورم؟!

... باز می‏گردم

پناهی جز سایه رحمتت نمی‏یابم

                          گر ما مقصریم تو دریای رحمتی...

یا من له الدنیا و الاخره، ارحم لمن لیس له الدنیا والاخره