کلا اعتقاد دارم تو همه برنامه‌ها چه برنامه‌های پیش پا افتاده مثل پیاده‌روی در یک بعد از ظهر و چه برنامه‌های مهم مثل برگزاری جشنها و میهمانی‌های بزرگ برنامه‌ریزی و داشتن نظم کاری حرف اول و آخر رو می‌زنه. حالا چرا اینو گفتم؟ در عرض نزدیک به دو هفته این توفیق رو داشتم که در دو کنسرت در دوجای متفاوت حضور داشته باشم. اولی کنسرت همایون شجریان در یکی از بهترین تالارهای کشور یعنی تالار وحدت و دومی کنسرت گروه رستاک در مجتمع باری ارومیه. قصد ندارم راجع به گروه موسیقی و سازها و صدای خواننده‌ها و مسائل فنی صحبت کنم و فکر می‌کنم اظهر من الشمس است که حضور داشتن در این دو کنسرت چه لذت وافری را نصیب هر انسانی می‌کند. صحبتم سر چگونگی برگزاری این دو کنسرت است که می‌تواند لذت آن را چند برابر کند و یا حاشیه‌هایی را به همراه داشته باشد. کنسرت همایون در تالار وحدت با چنان نظم و نظامی برگزار شد که هر بیننده‌ای را میخ‌کوب به تماشا وادار می‌کرد و باعث می‌شد حتی ریزترین اتفاقات نمود داشته باشد. اما کنسرت دوم که در یک فضای باز برگزار شد فضای متفاوتی داشت. با اینکه اعلام شده بود برنامه راس ساعت 8 ونیم شروع می‌شود در تمام طول برنامه شاهد رفت و آمد در فضای برگزاری کنسرت بودیم و دوستان نسبتا نامحترم فلاسک به دست و پتو به دست فوج فوج تشریف می‌آوردند و عجیب‌تر اینکه اگر حوصله مبارکشان سر می‌رفت به راحتی دست طفلانشان را می‌گرفتند و با ایجاد سر و صدای زیاد از محوطه خارج می‌شدند و بی‌نظمی‌هایی از این دست که در طول برگزاری برنامه کاملا مشهود بود و به راحتی روی اعصاب جولان می‌داد!
نمی‌دانم این بی‌نظمی را به حساب چه کسی و چه چیزی می‌توان گذاشت؟ مسئولین برگزار کننده، گروه موسیقی ویا به احتمال قوی‌تر به حساب مردمی که آنجا بودند و به حقوق طبیعی همدیگر احترام نگذاشتند.