آبان که می‌آید بادهای مسحور کننده‌اش بیشتر از همه تو را از خود بیخود می‌کند. آبان که می‌آید سکوتت پرخروش‌تر می‌شود و حرفهایت آرام‌تر و متین‌تر. آبان که می‌آید اشکهایت زلال‌تر می‌شود و دلتنگیهایت عمیق‌تر و ناب‌تر. آبان که می‌آید بی‌قراریهایت دلنشین‌تر می‌شود و آرامشت باشکوه‌تر.
آبان را نه از آن جهت که ماه ریزش برگ درختان است، بلکه از آن جهت که موسم رویش توست، دوست دارم. آبان ماه توست. آبانت مبارک!