دیروز تو خبرها خوندم یکی از این موسسات بین المللی که هر از گاهی آمارهای عجیب و غریب اعلام می‌کنه گفته مردم ایران 84مین مردم شاد دنیا از بین 100 کشور مورد مطالعه هستند! البته در این آمار شاخصهای اقتصادی بیشترین تاثیر رو داشتند و به نظر خود بنده اگه شاخصهای دیگه‌ای هم در نظر گرفته می‌شد احتمالا می‌تونستیم به 100 نزدیکتر بشیم. بعدش اتفاقایی که امروز برای من افتاده بود و خبرهایی که به دستم رسیده بود رو تو ذهنم مرور کردم: همکار سابقم تومور مغزی داره، اضافه کاریمو این ماه کم کردند، گرونی اجاره خونه همچنان ادامه داره و بیشتر هم می‌شه و... بین این همه اخبار دنبال یه خبر خوب می‌گشتم که خودمو از رتبه 100 بالاتر بکشم اما نشد! به قول یکی از همکاران سابقم که همیشه می‌گفت: "نمنیه کیف الییم؟!" باید بهونه‌ای برای خوشحال بودن وجود داشته باشه. دل که الکی خوش نمی‌شه. اونم دل آدمایی مثل من که تو روزهای عادی هم غمگین بودن رو به شادی و بی‌استرسی ترجیح می‌ده. این روزها با هر کی صحبت می‌کنی درگیره، ناراحته، غمگینه.
کاش یه موسسه‌ای می‌اومد شاخص‌هایی مثل "امید به مرگ" "غمگینی" "استرس" "پرخاشگری" رو می‌سنجید. اونوقت شاید ما ایرانیها می‌تونستیم رتبه‌مون رو به رخ جهانیان بکشیم!