زشیر شتر خوردن و سوسمار
عرب را به جایی رسیده است کار
که تاج کیانی کند آرزو
تفو بر تو ای چرخ گردون تفو
نمی‌دانم وقتی فردوسی بزرگ این شعر را سرود ایرانیان در چه درجه‌ای از اقتدار و عظمت و شکوه قرار داشتند و عربها در چه جایگاهی بودند که حتی "آرزو کردن چرخ کیانی" توسط اعراب را فردوسی تحمل نمی‌کند و به زمین و زمان بد و بیراه می‌گوید!!!