شگفتا وقتي كه بود نمي ديدم

                             وقتي مي خواند نمي شنيدم

وقتي ديدم كه نبود

وقتي شنيدم كه نخواند

چه غم انگيز است

وقتي كه چشمه اي سرد و زلال در برابرت مي جوشد

                                           و مي خواند و مي نالد

                                                تشنه آتش باشي نه‌ آب

         و چشمه كه خشكيد

چشمه كه از آن آتش كه تو تشنه‌ي آن بودي

                                       بخار شد و به هوا رفت

        و آتش كوير را تاخت و در خود گداخت

        و از زمين آتش روييد

                 و از آسمان آتش باريد

تو تشنه‌ي آب گردي نه تشنه‌ي آتش

وبعد عمري گداختن

           از غم نبودن كسي كه تا بود

                         از غم نبودن تو مي گداخت