حتما خبر فداکاری آتش نشان بزرگ "امید عباسی" را شنیده‌اید. جوانی که فقط 35 بهار از عمرش می‌گذشت، جان خود را فدا کرد تا جان دختر بچه 9 ساله را نجات دهد و این کار را نه از روی اجبار بلکه کاملا آگاهانه و از روی اختیار انجام داد. او درحالیکه یک آتش نشان بود و می‌دانست درآوردن ماسک تنفسی در درون زبانه‌های آتش چه عواقبی دارد، ماسک خود را تقدیم دختربچه 9 ساله کرد تا جان او را نجات دهد! اما خانواده‌اش چه کردند؟! اعضای بدن او را اهدا کردند تا جان انسانهای دیگری را نجات دهند! واقعا عاجزم از درک این رویداد. در عجبم در این وانفسای روزگار هستند کسانی که به تمام معنا می‌شود نام "انسان" بر آنها نهاد. انسانهایی که به جز پول و قدرت و مقام چیزهای دیگری برایشان مهم است. انسانهایی که پایش بیفتد پشت پا به همه قواعد طبیعت می‌زنند تا جوانمردی خود را به رخ نامردان زمانه بکشانند.
فاتحه‌ای به روح پاک امید عباسی بزرگ بفرستیم و افتخار کنیم به اینکه در جایی زندگی می‌کنیم که با همه ناملایمتها و بداخلاقی‌ها، هنوز هم انسانهایی مانند امید عباسی وجود دارند و نفس می‌کشند.