رسول خطیبی جزو فوتبالیستهای مورد علاقه من است. البته این علاقه نه به خاطر قابلیتهای تکنیکی، بلکه به خاطر خصوصیات اخلاقی منحصر به فرد این فوتبالیست تبریزی است. ناگفته  پیداست که تعصبات همشهری بودن هم در این علاقه بی‌تاثیر نیست!!! یادمه بعد از زلزله اهر و ورزقان، خطیبی و باقری حجره به حجره تو بازار تبریز گشتند و کلی پول برای کمک به مردم زلزله زده جمع کردند. مطلب زیر چند روز پیش در سایت فردا منتشر شده که مهر تاییدی است بر ارزشهای این مربی جوان.

رسول خطیبی که چندی پیش 35 سالگی را پشت سر گذاشت، حالا به عنوان یکی از جوان‌ترین مربیان لیگ ایران کارنامه خوبی دارد. او که اخیرا خودرو بنز خود را کنار گذاشته و با یک پرشیا به تمرینات گسترش فولاد می‌رود، می‌گوید: «از من می پرسند چرا دیگر آن بنز چند صد میلیون تومانی ام را سوار نمی شوم. دوست ندارم در این مورد زیاد صحبت کنم اما بدانید فقط به خاطر یک پسربچه 10 ساله است که سوار آن بنز نمی شوم.

آخه روزی پشت فرمان اتومبیلم نشسته بودم که پشت چراغ قرمز گیر افتادم. در این فاصله تا سبز شدن چراغ راهنمایی، یک خانواده کوچک از کنار اتومبیلم عبور می کردند که یک پسر بچه 9، 10 ساله داشتند. پسرک یک نگاهی به بنز من کرد و بعد به پدرش نگاه انداخت و طوری که من هم شنیدم گفت: ببین بابا! این آقا چه بنز خوشگلی داره اما تو حتی یک پیکان هم نداری...

از آن تاریخ به بعد، هرگز سوار بنزم نشدم و یک پرشیا خریدم تا دل کسی نشکند. مدام با خودم می گویم نباید طوری در جامعه ظاهر شوم که پدر و مادری نزد بچه اش شرمنده یا بچه ای پیش پدر و مادرش غصه دار شود. برای همین از آن روز به بعد پرشیا سوار می شوم تا دیگر آه پسر بچه ای را نبینم.»