ویلسون میان چهار نوع رفتار یعنی رفتار اطلاعاتی، رفتار اطلاع جویی، رفتار اطلاع یابی و رفتار استفاده از اطلاعات تمایز قائل است.

رفتار اطلاعاتی: عبارت است از کل رفتار انسان در ارتباط با منابع و مجراهای اطلاعاتی شامل اطلاع یابی فعال و غیرفعال و کاربرد اطلاعات. از این رو رفتار اطلاعاتی شامل ارتباط رودررو با دیگران ونیز دریافت منفعلانه اطلاعات مثل تماشای آگهی های تلویزیون بدون قصد انجام کاری با اطلاعات خاص است.

رفتار اطلاع جویی: عبارتست از جستجوی هدفمند اطلاعات به منظور ارضای هدفی خاص. در جریان جستجو، فرد ممکن است با نظام های اطلاع رسانی دستی یا با نظام های مبتنی بر رایانه در تعامل باشد.

رفتار اطلاع یابی: سطح جزئی تر رفتار به کار گرفته شده از سوی جستجوگر در تعامل با انواع نظام های اطلاع رسانی، خواه در سطح تعامل انسان با رایانه و خواه در سطح انتزاعی می باشد که اعمال ذهنی نظیر قضاوت در مورد ربط داده ها یا اطلاعات بازیابی شده را نیز شامل می شود.

رفتار استفاده از اطلاعات: متشکل از اعمال فیزیکی و ذهنی مبتنی بر اطلاعات راه یافته به درون پایگاه معرفتی شخص است. بنابراین شامل اعمال فیزیکی مانند علامت گذاری بخش هایی از متن برای نشان دادن اهمیت آنها و نیز اعمال ذهنی مثل مقایسه اطلاعات جدید با دانش موجود است.

با تعاریف ویلسون از این چهار رفتار که در کتاب ارتباط علمی دکتر داورپناه به آن اشاره شده است، به نظر می رسد بسیاری از مطالعاتی که تحت عنوان بررسی رفتار اطلاع یابی ... انجام گرفته، قصد بررسی رفتار اطلاع جویی ویا حتی بررسی رفتار اطلاعاتی مطرح بوده زیرا در این مطالعات به عامل ربط کمتر پرداخته شده و بیشتر، روش جستجوی اطلاعات و کانالهای دستیابی به اطلاعات مدنظر بوده است.