یک شبی مجنون نمازش را شکست
     بی وضو در کوچه ی لیلا نشست

 عشق آن شب مست مستش کرده بود
          فارغ از جام الســــــتش کرده بود

سجــــده ای زد بر لــــب درگـــــاه او 
           پـر زلیــــلا شــد دل پـــــــــر آه او
   
گفت یــا رب از چه خـوارم کــرده ای            

           بر صلیــب عشــــق دارم کرده ای

جـــــام لیـــــلا را به دستــــم داده ای             

          واندر این بازی شکســتم داده ای

نشتر عشـقــــــش به جانــم می زنی           

            دردم از لیـــــــــلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشــق، دل خونم مکن            

          من کـــــه مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچـــــــــــــه دیگر نیستم          

           این تو و لیــــــلای تو ... من نیستم      

گفت
: ای دیوانه لیلایــــــــــــــت منم               

        در رگ پیدا و پنهانت منــــــــــــــم         

سال ها با جور لیــــــــــــــلا ساختی           

            من کنارت بودم و نشناختــــــــــــی        

عشق لیـــــــــــــــــلا در دلت انداختم             

        صد قمار عشق یک جا بــــــــــاختم
 
کردمت آواره ی
 صحـــــــــــــــــرا نشد          

          گفتم عاقل می شوی اما نشــــــــــــد           

سوختم در حسرت یک یا ربــــــــــت            

        غیر لیــــــــــــــــــــلا برنیامد از لبت
      
روز و شب او را صدا کردی ولـــــی         

           دیدم امشب با منی گفتم بلـــــــــــــی           

مطمئــــــــــــن بودم به من سرمیزنی           

         در حریم خانــــــــــــــه ام در میزنی

حال این لیـــــــلا که خوارت کرده بود           

       درس عشقـــــــش بیقرارت کرده بود    

مرد راهش باش تا شاهـــــــــــت کنم            

      صد چو لیــــــــــلا کشته در راهت کنم

شعر از: مرتضی عبدالهی